Antonie Van Dijck

1599 - 1641

portret van Antonie Van DijckAntwerps schilder in de stijl van de Barok. Antonie (of Antoon, of Anthony) van Dijck (of Dyck) was de zoon van een welvarende Antwerpse koopman. Hij ging al op zijn tiende in de leer bij een meesterschilder, Hendrik van Balen. In 1615 had hij al een atelier, dat hij deelde met Jan Brueghel de Jonge. Zijn grote voorbeeld was zijn ruim twintig jaar oudere stadgenoot Rubens, die het talent van Van Dijck al snel herkende en hem daarop zelf inhuurde. Het oudst bekende en bewaard gebleven werk uit zijn jeugd is een kruisdraging uit 1617.

In 1620 verbleef Van Dijck voor het eerst enige tijd in Engeland, aan het hof van koning Jacobus I. Het jaar daarop vertrok hij naar Italië, waar hij vooral veel in Genua verbleef en onder de indruk raakte van het werk van Titiaan. Zijn stijl werd er iets minder melancholiek en fijngevoeliger, met gebruik van warme zuidelijke kleuren. Ook raakte hij in Italië geïnteresseerd in het portret. Later werd hij een uitmuntend portretschilder met veel gevoel voor de zieleroerselen van zijn subjecten.

Van 1627 tot 1632 woonde en werkte hij in Antwerpen. Het bleek een bloeiperiode die vele hoogtepunten opleverde. Beroemd is bijvoorbeeld een portret van aartshertogin Isabella, die hem tot hofschilder had benoemd. Ook schilderde hij diverse grote altaarstukken.

De Engelse koning Karel I, een groot kunstminnaar, hoorde van zijn faam en vroeg hem in 1632 naar Engeland te komen. Aldaar werd Van Dijck eveneens hofschilder. Hij trouwde er met de dochter van een lord en leidde een voorspoedig bestaan, met veel reizen buiten Engeland en een minnares. Tijdens een bezoek aan Parijs werd hij ernstig ziek. Na zijn dood in 1641 werd Antonie Van Dijck begraven in St. Paul's Cathedral.

Het portret komt uit Zelfportret met een zonnebloem.

werk van Antonie Van Dijck   |   bestel een reproductie