Het boek genaamd De Prediker


Net als het Hooglied wordt Prediker in de overlevering toegeschreven aan koning Salomo; waarschijnlijker is echter dat het veel jonger is, circa 3e eeuw v.C. In sommige vertalingen heet dit boek Ecclesiastes, van het Griekse woord Ekklesia: verzameling, bijeenkomst. De prediker is degene die de bijeenkomst toespreekt.

Centraal onderwerp in dit bijbelboek is de zinloosheid van het leven. Het is al ijdelheid, staat reeds in vers 2; ijdelheid betekent hier zin- en waardeloosheid. Het boek behoort tot de wijsheidsliteratuur. De spreker beroept zich op eigen ervaringen, en niet op openbaringen (zoals de profeten). De stijl wijkt sterk af van die van andere bijbelboeken, en heeft duidelijke literaire kwaliteiten. De ik-figuur is een sombermans, een scepticus die de ouderdom vreest en geen heil verwacht van het leven na de dood. Desondanks roept hij op de geboden na te leven en god te vrezen.

Prediker is een van de boeken waaruit altijd gereciteerd wordt tijdens het Loofhuttenfeest, Soekot.