Daniël en Cyrus voor de afgod Bel

De Perzische koning Cyrus bracht dagelijks een offer aan de Babylonische afgod Bel in de hoop hem gunstig te stemmen. Op dit schilderij van Rembrandt zijn rechts de benen te zien van Bel. Elke ochtend was het eten opgegeten, dus het moest wel een echte god zijn, aldus Cyrus. De Joodse jongeling Daniël gelooft er niet in, hij gelooft alleen in de levende God, zegt hij tegen de koning. Die wijst Daniël op de lege schalen.

Daniël antwoordt dat de afgod slechts een beeld is: van binnen leem, van buiten koper. Cyrus heeft veel vertrouwen in Daniël en vraagt aan de priesters hoe het nou zit. Ze moeten bewijzen dat Bel de offers opeet. Als Bel blijkt te kunnen eten, moet Daniël dood; als hij niet eet, moeten de priesters eraan geloven.

's Avonds zet de koning zijn offers neer voor Bel en wordt de tempel gesloten en verzegeld. De slimme Daniël heeft van tevoren as op de vloer gestrooid; hij weet dat de priesters via een geheime ingang de tempel in kunnen.

De volgende ochtend opent Cyrus de verzegelde tempel. De offers zijn verdwenen, maar op vloer zijn talloze voetsporen te zien. De priesters worden gedood, en Bel en de tempel worden vernietigd.

Het schaarse licht in dit kleine paneel valt vooral op het dure gewaad van de grote koning. Verder glinsteren het gouden servies op de tafel en de haarband van de nederige Daniël.